حرفهای حمیدرضا
 

در ميان من و تو فاصله هاست  

گاه مي انديشم  

مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري!

تو توانايي بخشش داري .

 

دستهاي تو توانايي آن را دارد  

كه مرا زندگاني بخشد  

چشم هاي تو به من مي بخشد  

شور عشق و مستي  

و تو چون مصرع شعري زيبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی   

 

دفتر عمر مرا   

با وجود تو شكوهي ديگر  

رونقي ديگر هست  

مي تواني تو به من  

زندگاني بخشي  

يا بگيري از من  

آنچه را مي بخشي.

 

بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه  

بي تو سرگردانتر از پژواكم در كوه  

گرد بادم در دشت  

برگ پاييزم در پنجه ي باد  

بي تو سرگردان تر از نسيم سحرم  

بي تو  

اشكم - دردم - آهم  

آشيان برده ز ياد  

بي تو خاكستر سردم خاموش 

 

 نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق  

نه مرا بر لب ، بانگ شادي  

بي تو وحشت هر زمان مي دردم  

بي تو احساس من از زندگي بي بنياد  

كاستن  

كاهيدن  

كاهش جانم  

كم كم  

چه كسي خواهد ديد ، مردنم را بي تو ؟ بي تو مردم  

مردم.

 

چه كسي باور كرد  

جنگل جان مرا  

آتش عشق تو خاکستر کرد

 

                                                                         ( مصدق)

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٧ اسفند ،۱۳۸۳ - حمیدرضا