اين نوشته ها را برای پدرم که از دست دادمش و قدرش رو ندانستم اينجا آوردم پدر و مادر موجوداتی هستند که وقتی هستند هيچ کس ارزش آنها را نميداند و با از دست دادن آنها تازه متوجه گوهر وجودی آنها ميشود .

خدايا تو را قسم ميدهم که

به ما انسانها فهمی بده تا بتوانيم ارزش و قدر پدر و مادررا بدانيم

 

م رگ دیگر افسانه نیست<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

(( در گذرگاه زمان ، خیمه شب بازی

دهر عشق ها می میرند ، رنگها رنگ دگر میگیرند

و فقط خاطره است ، که چه شیرین و چه تلخ

دست نخورده به جا میماند ))

 

مرگ دیگر افسانه نیست ... حیف ! ناغافل دستی از تاریکی دراز میشود ، یکی را میبرد جایی که جایی نیست ، یکی که عزیز و نزدیک است و تا همین دیروز بود . قبول ! دیگر آن صدای شفیق از پشت گوشی شنیده نمی شود و نمی شود شماره گرفت و رسید به دهانی که بگوید : انوش جان ! ما را که فراموش نکردی !

بله ! حاجی داعی هم رفت ، خیلی عجیب نبود ، شنیده بودم که هر از گاهی قلبش به شماره می افتد و از این قبیل ، بهانه میتواند نامش انسداد عروق باشد یا هر چه ، هر چه بود همین است که یکی که بود و دیگر نیست . و انسان با همین نبود است که کنار نمی آید و اشکش در می آید ...

بماند ! و آنچه از او مانده در یاد ما کم نیست ، چه کیفها که با هم نکردیم و زین پس خواهیم کرد البته با یاد و خاطره اش .

....

....

....

....

پسند جوان داشت ، پاسداشت جوانان جسور و نو جویان بود ، پیران و کهنه فروشان را هم خوب ، به چه خوبی شیره به سر می مالید ! باور ندارید برگردید به خاطرات خود رجوع کنید . یاد و خاطراتش گرامی باد.

 

نوشته شده توسط : انوشیروان اخوان

 

 

 

در روزهای ناباور رهسپار به تاریکی

سرگشته و گنگ

بین انتخاب نور و ارتعاش سیم های زنگ زده

سر به گریبان فرو بردم

 

            نه راهی برای رفتن بود

            نه امیدی برای بازگشت

            من ، نه می نوشتم و نه ساز ناکوک زمانه ام را کوک میکردم

            شوقی مرا به فردا پیوند نمی زد

            پرنده کوچک ارزو بال و پرش خیس و یخزده بود

 

                        من اینجا بودم چون

                        در همین نقطه از زمین روانه زندگی شده بودم

                        با تمامی باورهای به نسیم سپرده ی شرقی ام

                        خودم را محکم به اعتقادات شیرینم بسته بودم

 

                                    باد می آمد

                                    باد می آمد و مرا روانه ی روزهای طوفانی میکرد

                                    چون کشتی شکسته ای که مدام

                                    امواج کف الود دریا او را در ساحل عق می زند

                                    میرفتم و می آمدم

                                    خلق می شدم و دوباره می مردم

                                   

                                                فلسفه قشنگی نبود

ذره ذره ذوب شدن

باید راهی پیدا می شد

که مرا به ارامش برساند

 

بی راهه ها را امتحان کرده بودم

هیچکدام مرا به افق نمیرساند

بیهودگی ، بیداد میکرد

من بدنبال چیزی بودم که شاید یافتنش دیگر

از فتح بلندترین قله ها دشوارتر بود

 

            (( امید را نباید از دست داد

                        در برکه بی حوصلگی دست مشوی

                                    توانت را به گستردگی اسمان بدوز و

                                                دست بر روی زانوان بنه

                                                            باز هم برخیز ))

 

            میگفتم و می رفتم

            می خواندم و می خواستم که شاعر باشم

            هم از آن دست شاعرانی که فرزند زمان خویشند

            و نه در بند فلان و بهمان

 

                        داغی شن های ساحل

                        زیر پاهایم لمس می شد

                        ترک زخم های کف پا

                        مانعی برای خنک نمودن آن در آب شور بود

 

                                    و من می بایست که باورش نکنم

                                    من باید به انتهای قصه می رسیدم

                                    این ها همه بهانه بود

           

 

/ 21 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
خانوم کوچولو

سلام...به خاطرفوت پدرعزيزتون خيلی ناراحت شدم...نمی دونم،شايدمرگ عزيزای آدم يااطرافيانش باعث بشه ماآدماازخواب غفلت بيدارشيم وانقدردل به اين دنيا!!!نبنديم....وقدرندونستن چيزيه که هميشه وهمه جاتوذات اين زمينی هاست!!!!!.........///(( امید را نباید از دست داد...در برکه بی حوصلگی دست مشوی... توانت را به گستردگی اسمان بدوز...دست بر روی زانواباز هم برخیز ))///.....راستی ممنون که پیش خانوم کوچولو اومدین...تواین شبای قدروعزیزالتماس دعا.....درپناه خدا،شادباشیدوامیدوار.

نوشین

اميدوارم همدردی منو بپذيريد - من هم پدرم رو از دست داده ام و براستی بعد از اون خيلی پشتم خالی شد مخصوصاٌ که برادری هم نداشتم از حضورتون هم ممنون

setare

سلاممم خيلی عالی نوشتی به منم سر بزن ... يا حق

setare

راستی منم مادر بزرگمو از دست دادم ميدونم چی ميکشی دوست داری زمان برگرده عقب و فقط جبران کم محلياتو بکنی:(((((

مهدی=--~=-~-دفتـــــــر عشــــــق

سلام خوبي؟ شهادت حضرت علي (ع) رو به شما تسليت عرض ميکنم . در اين شبهاي قدر مرا از دعاي خير خودت بي نصيب نکن!.دفتر عشق به همين مناسبت آپديت شد...... منتظر حضور شما هستم. التماس دعا.

ز.ن.دریا

باعرض تسليت اين ايام...اميدوارم مارو هم از دعا هاتون فراموش نکنين..

هستی

سلام به دوستای گل خودم ... خدا روحشون رو قرين رحمت قرار بده ... مرسی از حضورتون ... من به روزم خوشحالم ميشم بياين

یه نفر

سلام...مرگ هیچ وقت افسانه نبود ، اگر مرگ را باور کنیم ، راه را به سادگی طی خواهیم کرد ، موفق باشی و شاد . اگه تونستید سری هم به من بزنید .

saba

سلام ...انشائ الله که قرين رحمت اللهی باشند..................ديگه ما رو قابل نمی دونيد؟؟؟؟؟خوشحال می شم ببينمتون....در پناه حق..

s

سلام خدا پدرت و بيامرزه ماها هميشه وقتی کسی و از دست ميديم تازه قدرش و ميفهميم.....